Mozaika powstaje z ułożonych obok siebie drobniutkich kamyczków, kawałków szkła lub ceramiki. Są różnorodne, ale w sumie tworzą piękny i czytelny obraz, o czym można się przekonać choćby w Pompejach czy w Rawennie. Podobnie muzyka zespołu „Mosaic”, choć pochodzi z różnych regionów Polski, a nawet świata, składa się na spójną i fascynującą całość.
Zespół działa na pograniczu muzyki dawnej i tradycyjnej. Powstał w 2006 r. i  początkowo inspirował się wielowiekową tradycją i kulturą Zamościa, gdzie spotykali się Grecy, Ormianie, Żydzi Sefardyjscy, Włosi, a nawet Persowie i Szkoci. Obecnie sięga przede wszystkim do tradycyjnych polskich pieśni, opartych na nietypowych skalach muzycznych, których orientalne brzmienie skłania do eksperymentowania z różnorodnymi brzmieniami. – Podczas grania poszukujemy wspólnych ścieżek i wspólnego języka dla odległych geograficznie tradycji – wyjaśniają artyści. Zespół może się pochwalić prestiżowymi nagrodami, wśród których są zwycięstwo na „Mikołajkach Folkowych” oraz trzecia nagroda na XI festiwalu „Nowa Tradycja”.
Muzycy grają na zrekonstruowanych instrumentach dawnych oraz na instrumentach tradycyjnych, używanych do dziś w różnych zakątkach świata. Podczas koncertów można zobaczyć i usłyszeć m.in.: fidel – podobną nieco do skrzypiec, odtworzone na podstawie ikonografii średniowieczne flety, ney – flet pochodzący z Iranu, flety i fujarki z Bałkanów, gaita gallega – rodzaj dud z zachodniej Hiszpanii i wiele innych. W aranżacjach muzyki polskiej często wykorzystywane są ludowe cymbały z Rzeszowskiego.

„Grupa Studnia O.” to pierwsze w Polsce stowarzyszenie opowiadaczy. Jako stowarzyszenie działają od 1997 roku, jednak początki grupy sięgają roku 1994.  Grupa wypracowała formę widowiska narracyjnego, nawiązującego do tradycji starożytnego sympozjonu, gdzie opowieści łączą się z dyskursem naukowym, muzyką, a nawet elementami uczty. Źródłem opowieści jest bogata i różnorodna tradycja literatury ustnej: bajki i baśnie, mity i eposy z różnych kultur a także historie autorskie.
- Nasza działalność nie jest próbą rekonstrukcji dawnych praktyk opowiadania czy wiernym odtwarzaniem tradycyjnych narracji – podkreślają artyści. – Sztukę opowiadania traktujemy jako indywidualną twórczość artystyczną, inspirowaną tradycją, lecz wpisującą się w kontekst współczesności.Praktykę opowiadania historii łączymy z rozległą działalnością animacyjną i edukacyjną. Opowiadanie stanowi bowiem atrakcyjną formułę poznawania innych kultur, jest powszechnie zrozumiałym językiem dialogu międzykulturowego.